DÜŞLERE ve MUTLULUĞA DAİR

 Eskiden, çok değil üç beş ay öncesine dek rüyalarım anlamsız, kabusa benzer bölük pörçük görüntülerdi. Bilinçaltım rüyalarıma ne verdiyse onlar.

Eh, hiç de kolay bir hayatım olmadığı için, birikimi çok fazla...

Ama bir süredir, anlamlı, basbayağı düzenli öyküler koyuyor önüme. Hani uykuda yazı yazabilsem de, ayrıntılarını unutmadan kayıt altına alsam bildiğiniz roman bunlar. Malzeme bol olduğu için de çeşit bol. Her gece bir roman... Ohh, mis...

Niye böyle oldu ki?..

Şikayetçi değilim, asla. Böylece mutlu uyanıyorum.

Kahvaltı başında televizyon açana dek böyle sürüyor.

Mutlu olduğunuz rüyalarınızla mutlu günlere uyanasınız, emi.

ÇÜRÜME

 

Uykuyu yele verdim. Koca evin içinde büyük bir sessizlik. Sabaha doğru hızla yol alan zaman uykunun umurunda mı?

Pencereyi açtım. İçeriye birazcık ses ve serinlik girsin istedim. Sessizlik dışarıda daha fazla. İn cin top oynuyor. Yoğun bir sis var. Havada çürümüş ot ve yaprak kokusu asılı kalmış. O çürümüş ot kokulu havayla sessizlik de içeri süzülüverdi. Havayı içime çekmeye korktum. Göğün altında çürümüş, kokuşmuş ne varsa bu çürük ot-yaprak kokusuna sinmiş gibi geldi.

Kaç gündür kapalı olan gökyüzü yağmura geceleri yol veriyordu. Bu gece yağış yok ama sis var. Ve o koku…

Komplocular düş kırıklığına uğramış olmalılar. Yağmur ve kar yağıyor. Karı ben görmedim henüz. Ama dağ bayır gezgini Ümit Deveci kardeşimin fotoğraflarına bakılırsa iyi kar var. Bulut hırsızları tatile mi çıkmışlar, nedir?

(İpe sapa gelmez, bilimsel bir açıklaması bile olmayan komplo teorileriyle zaman geçirenleri anlamıyorum. Asıl anlamadığım da inanmaktan çok iman etmeleri… Bir türlü adanmışlık. Zihinsel melekeleri zincire vurulmuş gibi.)

Pencereden bakarken dikkat etmemiştim. Şimdi ayırdına vardım. Köpekler toplanıp mahalleyi terk etmiş gibiler. Bu saatlerde beş altısı birden havlayarak caddede volta atardı. Yoklar, bir tane bile… Söylenenler doğru olmasın, ne olur… Zavallıcıklar.

“Yerle gök arasında ne varsa kirlenmiş, bozulmuş, çürümüş.” diye içimden geçirirken yüreğimin bir köşesinde kıvrılıp kalmış, bir insanın son nefesini andıran bir ses belli belirsiz fısıldadı:

“Dönüşüm.”

Anlamadım önce. Gözlerimi kapatıp o sese kulak verdim. Yineledi: “Dönüşüm.”

Ruhumdaki uyuşukluk bir anda yok oldu.

Evet, ağaçların yaprakları, kuru otlar, ölü bedenler çürüyecek, toprağa karışacak ki yeni yaşamlar başlayabilsin. Yeni bir fasulye fidesi baş versin topraktan, bir domates kızarsın, kırmızı bir gül açsın.

Mevsimler bir mucize değil midir? Ölürken doğmak…

Yüreğimdeki o ses, bu kez canlı ve gür, “ölürken doğmak” dedi.

Her şey değişim ve dönüşüm üzerine kurulmuş. Diyalektiğin ilkelerinden biri.

***

Geçmişten bir fotoğrafa bakıyorum. Bir arkadaşımla birlikteyiz. Sevdiğim ve güvendiğim bir arkadaşımdı. İnsan böyle birinin adını anımsayıp soy adını unutur mu?

İnsan belleği çok tuhaf… Galiba bütün ömrümüzce belleğimiz tarafından kandırıldık.

Uzun, çok uzun yıllar görüşmediğiniz arkadaşlarınızla buluşuyorsunuz. İlk karşılaşmalarda belleğiniz size, 40-50 yıl öncesini capcanlı gösterdiği için aldanıyor, o yıllardaki yaşanmışlıkları, heyecanları yeniden yaşayacağınızı düşünüyorsunuz. Gençliğinizi ucundan kıyısından yakalayacağınızı belki de…

Oysa kazın ayağı öyle değil. Her şey değişim dönüşüm üzerine kurulu. Doğanın yasası bu.

Yirmili yaşlarınızın başındaki siz, bugünkü siz değilsiniz. Kimse değil. Her yıl, her mevsim, her ay, hatta her salise herkesi farklı değiştirdi. Dünya herkes için farklı döndü.

Sürekli evini, yazlığını gündeme getiren birinden artık hoşlanmadığınızı anladınız.

Her cümleye “ben” diye başlayan birinden de…

Siz insanlığın yaşadığı bütün kederleri yaşadığınızı, acı çektiğinizi düşünüyorsunuz; arkadaşınız (!) size kıyı Ege dışında yaşayamayacağını söylüyor örneğin. Denizden ve yeşilden uzakta nasıl yaşandığını anlayamıyormuş.

Artık o ilişkide kalamayacağınızı büyük bir düş kırıklığı ve büyük bir öfkeyle anlıyorsunuz. Kendisine saygısı olan birinin bu arkadaşlığı sürdürmemesi gerektiğini düşünüyorsunuz.

Öfkeniz geçmişe mi, içinde yaşadığınız “an”a mı? Yoksa sizin de çok değişmiş olduğunuzu fark etmenizdeki ironiye mi?

O fotoğraftaki Sevgili Samiye arkadaşımı bulmanın yollarını araştırırken kendimi bu karanlığın içinde buldum.

Bu yazıda pek iyimserlik ve umut yok, farkındayım. Kaç zamandır bende de yok zaten.

Televizyon açmıyorum. Yalnızca film-dizi izliyor ve kurgu kitaplar okuyorum. İnternetten bir iki gazete haberi okuyorum, o kadar. 

Bu ülkenin acılarını taşıyamaz oldum.

Gene de siz aydınlık günlerden umudunuzu kesmeyin.

YANDIK

Hafif bir karıncalanma var avuçlarımda. Sol elimi açtım, dikkatle inceledim, benim elim değil. Bu çizgiler, bu yara izi bana aitmiş gibi durmuyor. Ellerim bana yabancı. İçim ürperdi, üstümden soğuk bir yel esti geçti. Bir anlığına, sadece birkaç saniye, belki sonsuz, bilmiyorum.

Sonra ellerim bana geri döndü.

Gün görmüş, umur görmüş çileli ellerim. Soğan doğrayan, sıçrayan kızartma yağından yanan ellerim, ağlayan küçücük bir çocuğun üst dudağından ağzına doğru akan sümüğünü silen ellerim, dostlarıma güvenle uzattığım, düşmanlarıma tetikte ellerim, kimi zaman gözlerimin görmediğini gören ellerim, yazan çizen ellerim…

Aceleci ellerim, telaşlı ellerim, çokça yanılan ama pes etmeyen ellerim…

Namerde asla açılmayan ama yüze güleni dost sanan saf ellerim.

Sevdiklerimden armağan alırken bile utanan, terleyen ellerim, vermeye gelince cömert ellerim,

Zavallı ellerim…

Sevdiklerini incitmemek adına yalan söylerken kıvrılan, kıvranan, sızlayan ellerim,

Her acıya dayandı da bu eller, ülkenin cayır cayır yanmasına dayanamıyor.

Yüzlerce masum insanın zindanlarda tutsaklığına dayanamıyor.

Ağır hasta, hüküm giymemiş, iddianamesi bile yazılmamış bir kanser hastasını ölsününe tutan vicdanı anlayamıyor.

Kıvrandı kaldı. Benden uzaklaştı, bana yabancılaştı, beni inkâr ediyor.

Üşüdüm, çok üşüdüm. Bu yaz sıcağında her yer kavrulurken, dağlar taşlar alev ateş yanarken üşüdüm.

Ellerim üşüdü.

 

 

 

14 Nisan 2025 Günce

 

14 Nisan 2025

Dışarı çıkmam gerek. Sağ ayağım dışarı çıkarken sol yağım içeri kaçıyor. Canım evden dışarı çıkmak istemiyor.

Zorunluyum. Fizik tedavi için o kadar para verdim, gitmem gerek. Para yakacak gün değil.

Dışarı çıkar çıkmaz soğuk, yüzüme buz gibi bir şamar indirdi. Nefesim kesilir gibi oldu. Durdum, gözlerimi kapadım, derin derin nefes aldım. Bir anda kendime geldiğimi duyumsadım. Soğuk muhteşem, uyuşukluk falan kalmadı.

Bulutların arasından güneş firar etmeye çalışıyor ama etkisiz. Gökyüzüne, bulutlara, güneşe bir selam gönderiyorum.

Fizik tedavi aldığım kuruma, özellikle tedavi odasına en cömertinden sıfır veriyorum. Hijyen berbat.

Hastaların başlarını koydukları, ayaklarının altına aldıkları, kucaklarına aldıkları yastıklar aynı. Birinin ayağından aldıkları yastığı bir diğeri başının altına koyuyor. Ben ellerime destek olsun diye kucağıma…

Yerdeki halı bin yıldır yıkanmamış gibi ve biz ayakkabısız üstüne basıyoruz.

İçim almıyor ama çaresini buldum, evden terlik ve yastık götürüyorum. Burasının özel bir sağlık kurumu olduğunun altını bir kez daha çizeyim.

İşim bitsin, bir daha mı? Tövbe… (Sağlıkta çağ atlamıştık, öyle değil mi?)

Tedavi bugünlük sona erdi. Aile hekimine de gitmeliyim. İlaçlarım bitti.

Dışarı çıkar çıkmaz havada rüzgarla savrulan minik kar taneciklerini görür görmez beni aldı mı bir sevinç. Hep derim ya, kar ve yağmur altında yürümeyi çok özledim. Nasılsa zorunlu da olsa dışarıdayım ve kar yağacak. Ne güzel…

Kendi doktorum yokmuş, bir başkasına yönlendirdiler. Sıramı aldım, bekliyorum. Çok kalabalık.

Bir ara gözüm dışarı kaydı; ne göreyim. Kar başlamış, lapa lapa, hızla iniyor. İçimden bir mutluluk dalgası kabardı. Kar altında yürüyeceğim. Kendime söz, acele etmeden ağır ağır gideceğim.

İnsanları izlemeyi severim. Çok çocuk var. Minik bir oğlan ve ablası koridoru oyun alanı sanmış olmalılar ki hoplayıp zıplıyorlar. Çok da neşeliler. Hasta gibi görünmüyorlar, sonradan anlıyorum ki hasta olan anneleri. Sonra kafamın içinde tilkiler bir mahkeme kuruyorlar ve başlıyorlar kadıncağızı yargılamaya. Bu soğukta ve bu kalabalıkta çocukları hastaneye getirmekle suçlanıyor. Hemen davaya müdahil oluyorum, annenin çocukları bırakacak kimsesi olmadığını anlatıyorum. Anneye beraat…

Benim mahkemem adil bir mahkemedir. Asla kimsenin hakkını yemez. Benim mahkemem defalarca beni de yargılamıştır. Çok sayıda suçlu bulunmuşluğum vardır. İktidarın mahkemesine benzemez. Çok şükür ki böyledir.

Sıram geldi. İçerde bütün içtenliğiyle gülerek “Hoş geldiniz.” diyen bir doktor. İçim ısındı. İlaçlarımı yazdı, ilaçlarımın etkilerini, yan etkilerini, kullanım şeklini tek tek sohbet ederken anlattı. Hiç acelesi yok, hastasını çok önemsiyor. Hastasının yaptığı espriye kahkahayla gülüyor. Espriye espriyle yanıt veriyor. Moral veriyor. Doktor Haydar Can, çok yaşa, çok umur gör, hiçbir keder, hiçbir acı yüreğine uğramasın.

Çıkıyorum, ne göreyim, kar dinmiş. Bulutlar aralanmış. Güneş gene bulutları yırtmaya çabalıyor. Tüh, dedim ama keyfim yerinde.

Eve yaklaştım, 10-15 adım kaldı kalmadı, kar gene başlamaz mı?..

Tüühhh…

 

Ülke Halleri

Ülke Halleri

Yazmayı düşündüğüm hoş bir konu vardı; bugün yarın derken yazmak isteğim dışında bir şey kalmamış aklımda.

Neydi, neyi yazacaktım?

Herkes bu tarz unutkanlıkların normal olduğunu söylüyor bana; ben emin değilim, kaygılıyım doğrusu.

Neyse, yazarken aklıma gelir belki. 

***

Annem yalnız yaşamayı seviyor. “Evim evim güzel evim.” diyenlerden. Nereye giderse gitsin, üç gün sonra evine döner. Bereket ileri yaşına karşın yalnız yaşayabilecek denli güçlü biri.

(Şimdilik ve çok şükür.)

Gündüzleri pencereden geleni gideni izlemeyi sever. Dışarı çıkamadığı için dışarıdaki yaşama bu biçimde katılıyor.

Pencerenin tam altında beyaz bir araba park ediyormuş. Sürücüsü çok genç, yakışıklı bir polis memuru, evin karşı tarafındaki apartmanda oturuyormuş. 

Günün birinde pencerede yalnız başına sokağı izleyen annemi fark eder ve el sallar. Annem bu selama karşılık verir. Derken bu bir ritüele dönüşür. Sabah işe giderken, akşam işten dönünce selamlaşmayı hiç ihmal etmez bu güzel çocuk.

Bir gün anneme seslenir, annem pencereyi açar. “Teyzeciğim, bir şeye ihtiyacın var mı?” Annem minnetle teşekkür eder.

Bir başka gün, tam 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Gününde elinde bir armağan paketi, çıkagelir.

“Teyzeciğim, kadınlar gününüz kutlu olsun.” diyerek annemin elini öper, armağanını verir ve döner. 

Annem biraz şaşkın, çokça mutlu; paketi açar. İçinde güzel mi güzel iki kahve fincanı.

Sonra bayramın ikinci günü akşam saatlerinde annesi, babası, yeğeni falan ailecek anneme bayramlaşmaya gelirler. Annem bu gencecik anne babanın böyle evlat yetiştirmiş olmasından hoşnut, konuklarını ağırlar.

Bu güzel insanlar Adanalıymışlar.

Tası tarağı toplayıp bu güzel ülkeyi çoktan terk ettiğini sandığım “insanlık”, meğer etrafta gezinip yüreğini gönendireceği insanları arar dururmuş.

Annem çok mutlu. “Kızım bir oğul daha buldum.” derken ağzı kulaklarına varıyor.

Benim de içim şenlendi. Adını bile bilmediğim oğul, sen çok yaşa, emi?

***

Benim ev sahibim çok ilginç bir kadın. “İlginç” sözcüğünü beynimden fışkıra fışkıra dilime hücum eden sözcükleri kullanmamak için kullandım.

Çok konuşur, seçtiği sözcükler kulağa nezaket sözcükleri gibi gelse de bildiğiniz bastırma, bıktırma, yıldırma sözcükleri. Örneğin “Feride Hanımcım, siz çok hanımefendi birisiniz. Size çok saygı duyuyorum.” cümlesi “Sakın benimle tartışmaya girme, itiraz etmeden teklifimi kabul et.” anlamındadır.

Her sözleşme döneminde kira pazarlığı için arar, öyle uçuk zam ister ki şoka girersiniz. Yüzde üç yüz zam… Araya sıkıştırılmış iltifatlar ve nezaket sözcükleri eşliğinde “hal-i pür melalini” anlatır da anlatır. Kendisine öyle acındırır ki karı koca avukat olduklarını, babasının çok zengin oluşunu falan unutursunuz, maaşınızı hibe edesiniz gelir. Sırf sussun diye (Yaşar’ımın gün yüzü görmemiş küfürleri eşliğinde) yaptığı zammı kabul etmişliğimiz vardır… Valla…

Ocak ayı başında beni aradı. Ağlayarak salya sümük, babasının çok hasta olduğunu, çok üzgün olduğunu, babasının yanında olabilmek için Niğde’ye taşınacağını, bu nedenle eve ihtiyacı olduğunu, Ankara’daki işlerini tasfiye etmesinin iki yıl süreceğini, iki yıl sonra evi boşaltmam gerektiğini söyledi. Dediğim gibi o tuhaf iltifatlar eşliğinde ve aba altından sopalı bir üslup. İki yıl… Kim öle kim kala… Anlayışlı davrandım, olur dedim.

Ben oluru verir vermez ağıt bitti. 

Bu kez, Ankara’nın nasıl yaşanmaz bir şehir olduğundan, çocuklarını okuttuğu okulların pahalılığından girdi, işyeri ile Ankara’nın lüks semtlerinden birinde bulunan evine gidip gelmenin güçlüğünden çıktı. İstediğini elde etti, artık susar sanırsınız ama ne mümkün. “Ah, yemeğim yandı” diyerek yüzüne kabaca telefonu kapatmadan görüşme bitmedi.

Bir hafta kadar önce gene gözyaşlarına boğulmuş, arıyor. Babası vefat etmiş. Arkasındaki dağ, dayanağı gitmiş. Üzüldüm doğrusu. Baş sağlığı diledim. Nasıl öldüğünden falan derken birkaç dakika nezaket konuşması… Ardından birdenbire gözyaşlarının kesilmesi…

Kuzenleri bir ara gelip pencerelerin ölçüsünü alacaklarmış. Perdeyi şimdiden yaptırmak istiyormuş. Çıkmak için acele etmemeliymişim. Taşınana dek evin gereksinimlerini ucuzken almalıymış. Hepsi birden maddi olarak (bu fakir kadını!) yorarmış. Böyle azar azar giderecekmiş evinin ihtiyaçlarını. Bir ara da kendisi gelip odalara bakacakmış. Bunları itiraz kabul etmem ses tonuyla öyle bir buyurgan söylüyor ki birden gözlerim karardı, öfkeden boğulacak gibi oldum. 

“Hayırdır hanımefendi, hani iki yıl sonra çıkacaktım. Babanız hasta olduğu için gelecektiniz Niğde’ye, ne oldu, hemen mi geliyorsunuz?” dedim. (Beni yakından tanıyan dostlarım, öfkelendiğim zamanlarda nasıl bir insana dönüştüğümü bilirler.) 

“Babanız öleli üç gün bile olmamış. Ağlayarak telefon ettiniz. Sizi duyan kişi, hiç tanışmadığı birine böyle ağlayarak acısını döken birinin acıdan kahrolduğunu düşünür. Ne ara ağlamaktan vazgeçip evinizin perde derdine düştünüz siz? Bu nasıl bir yastır? Babanızın üçüncü gün duası bile okunmamış, siz ucuz alışveriş derdine düşmüşsünüz. Ben eşimi kaybedeli bir yıl oldu, hala, eşimin sevdiği yemekleri gözyaşı dökmeden yapamıyorum. Sizin “nazik, ailesine düşkün, saygılı” bir hanım olduğunuzu düşünmüştüm. Bu nasıl bir insanlıktır?.. Ben, sizi Babam babam diye ağlarken birden iki yıl sonra taşınacağınızı söylediğiniz evin perdelerinin derdine düşen biri gibi hayal etmemiştim. Hadi verdiği sözleri tutmamayı bir yana bırakıyorum da benim canımı bu tuhaf duyarsızlık yaktı. Sizin yerinize benim vicdanım sızladı. Sizin adınıza ben utanıyorum. Hayır, gelemezsiniz, evime girmenize izin vermem.”

Bunları söylerken o hiç ara vermeden konuşmaya devam ediyordu. Beni anlayıp anlamadığını bilmem. Ben sustum ve telefonu kapattım.

***

İşte dostlar, bir güzel genç adamın aydınlattığı yüreğime karabasan gibi çöken bir kadının öyküsü…

Evden çıkacak mıyım? Şimdilik hayır. Kimse beni insanlık dışı yollarla köşeye sıkıştıramaz. İzin vermem, vermeyeceğim. Ayrıca yalan söylendiği açık; herkesi aptal kendini akıllı sanan insanlara yanıldıklarını göstermek “çok sevaptır.” Hem bakalım, hukuk ne diyecek? 😊 

  

(Ha bu arada girişte anlattığım o hoş konuyu hala anımsayamadım. Borcum olsun.)

😎😜

DÜNDEN BUGÜNDEN

 Teyzeminkiyle aynı kumaştan diktirdikleri gökkuşağı renklerindeki yanar döner basma entarimin kirlenmesine aldırmadan, avluda bir köşeye çökmüş beş taş oynuyorum. Aradan bunca zaman geçti, görüntü belleğimde pırıl pırıl. Anneannemlerdeyiz. Olsa olsa altı yedi yaşlarındayım.

Canım sıkılıyor. Arkadaş yok. Dışarı çıkıp sokakta kimseyi göremeyince üzüldüm, kendi başıma oyun oynuyorum. Bilyelerimi teyzem verdi. Onda çok bilye var. Benim oynamama izin vermez. Ben mızırdanmaya başlayınca elime beş bilye verdi. Kitap okuyor, beni başından savmanın kısa yolu bilyeler.

Kendi kendine beş taş oynamanın eğlence neresinde? Bir süre sonra sıkılıyorum. Bilyeleri cebime koyup arka tarafa geçiyorum.

Evin arkasında “örtme” dedikleri kapısı olmayan büyükçe bir oda var. Bir tandır, yan tarafta bir ocak, ocağın üstünde “baca” denilen kapaksız bir dolap. Çam çıralar, kibrit, bir şişe gaz yağı orada durur. İkinci kattaki odanın bir penceresi de buraya açılır.

Tandırın diğer yanında tavana dek yığılmış yavşanlar. Dedem yazıdan yabandan topladığı bu dikenli, kuru, çalımsı bitkileri at arabasıyla getirir, anneannem özenle istif eder tandırın yanındaki boşluğa. Tandırda yakacak olarak kullanılır yavşan. Çok çabuk tutuşur, tandırda çıtır çıtır yanması çok hoşuma gider. Mırıl mırıl bir türkü gibi dinlerim o sesi. Ekmek örtmede yapılır, salça, tarhana, pekmez orada kaynatılır, yemekler çoğu zaman orada, ocakta pişirilir.

Anneannemin tandırın ateşine gömdüğü çömlekte pişirdiği kelle paçanın, kuru fasulyenin tadı hala damağımdadır. O kelle paçanın suyuna tirit… Ne denli şanslı çocuklar olduğumuzu bugün anlıyorum.

Avlunun üstünde kocaman bir teras bahçemiz var. Bahçede doğal bir kaynaktan gelen suyla dolan doğal, kendiliğinden kayalardan oluşmuş bir havuz olarak anımsadığım bir havuz var. Suyu buz gibidir. Dedem karpuzları o havuzda soğuturdu. Bir saatte çatır çatır çatlayan bal gibi karpuzlar… İri çekirdekli… Şimdi o karpuzlar yetişmiyor.

Teras bahçeye çıkan merdivenlerin başında koca bir ceviz ağacının altına bir halı serilmiş. Anneannem gaz ocağında tel şehriye çorbası yapıyor. Şehriyeler şimdiki gibi paketlenmiş değil. Spiral şeklinde sarılmış kocaman halkalar halinde açık satılır. Avuçlarınızda sıkarak kırarsınız. Bol domatesli, mis gibi tereyağıyla yapılmış, en organiğinden bu çorbayı nasıl keyifle içerdik cevizin altında. Şehriye çorbasının kokusunu da hiç unutmadım.

Belleğim nerelere savurdu beni. Beş taştan sıkılınca örtmeye girdim. Aklıma yavşanların nasıl yandığı geldi. Bacadan kibriti aldım ve yanan kibriti yavşan yığınına tuttum. Nasıl bir anda ateş aldı, koca yığın ejderhanın ağzından çıkan ateş gibi nasıl yanmaya başladı anlamadım.

Korktum, ne halt ettiğim kafama dank etti. Ama durdurulamaz bir alev topu yukarı odanın penceresini sardı. Bir yandan çığlıklar atıyorum, ev halkını uyarmaya çabalıyorum, öte yandan ağlıyorum.

Komşular, ev halkı havuzun suyuyla yangını söndürdüler.

Annem suçlu arıyor, benim bu işi yapmış olabileceğim akıllarına gelmiyor. Ben uslu bir çocuğum, benimle hiç sıkıntı yaşamadılar.

Ben can havliyle “Ferda çıkardı yangını.” diyorum. Annem “Eşek sıpası, Ferda bizim yanımızdaydı. Sen çıkardın bu yangını.” dedi. Gözlerinden öfke fışkırıyor. Üstüme yürüdü, okkalı bir dayak yiyeceğim, belli. Ama bana çok düşkün olan, beni gözünden bile sakınan anneannem annemin önüne geçti, beni arkasına sakladı. O, örtmenin harap olmasını, neredeyse evi tümüyle yakacak yangını unutmuş beni koruyor.

Duyduğum utanç, pişmanlık bu olayı beynime, belleğime bütün ayrıntılarıyla kaydetmiş olmalı ki hâlâ capcanlı anımsıyorum.

***

28.12.2024

Sözüm ona yazının ikinci bölümüne başlayacaktım. Ama tutuldum kaldım. Günlerdir bekletiyorum.

Bugün evde boğucu bir yalnızlık var. Yalnızlık duygusu hep var ama bugün yalnızlık göz pınarlarımda… Ne kalabalık ailem ne de bir telefon kadar yakın dostlarım bu duygunun yüreğime çökmesine çare değil.

Yaşar’ın yokluğu canımı yakıyor.

Yalnızca babanız, anneniz ölünce öksüz ya da yetim kalmıyorsunuz. Sevdiğinizi, yaşam arkadaşınızı yitirince hem öksüz hem yetim kalıyorsunuz.

Tutunduğunuz dal gidiyor.

Akıl defteriniz gidiyor.

Yaşamı anlamlı ve değerli kılan yanınız; aklınız, yüreğiniz eksiliyor. Amacınız tükeniyor.

Fark ediyorsunuz ki sadece onun için yemek yapmışsınız örneğin. Haşlama etin büyüğünü ve kemiksizini tabağına koyuvereceğiniz kimseniz yok artık.

***

31 Aralık 2024

Bir yıl daha bitti.

Geceyi uykusuz geçirince geç kalktım. Kahvaltıyı hazırlarken birden durakladım. Bir şeyler tuhaftı, bilemedim. Çevreye göz gezdirdim, her şey her zamanki gibi… Derken anladım. Sesler yok olmuştu. Bütün sesler… Artık borulardaki bıkkınlık vermeye başlayan sesler, çay makinesinin sesi, üst kattaki komşunun hesapsız, çılgınca bağıra çağıra konuşmaları, televizyon sesleri, yan taraftaki kargo elemanlarının gürültüleri…

Sesler gitmişti. Yalnızca sessizlik, tuhaf olan buydu. Sessizlik kulaklarımda çığlık çığlığa yankılanıyordu.

Çok hoşuma gitti. Kahvaltımı o duyguyla yaptım.

Keyif çayımı alıp salona geçiyordum ki her şey normale döndü. Önce üst kattaki komşum, karşısında kim vardı bilmem, avaz avaz bağırmaya başladı. Sonra kargocu gençler normal ayarlarına geri döndüler. Birileri çeşme açtı.

Bu yılbaşını yalnız geçireceğim. Annemle olmayı planlamıştım ama o istemedi. Sadece takvimdeki sayı değişecekmiş. Diğer günlerden farkı yokmuş ki… Oysa ne çok severdi yılbaşı kutlamalarını… Yorgun anam, bedeni yorgun, ruhu yorgun…

Kararıp kaldığımda, bocaladığımda içimi ışığıyla aydınlatıveren insanlar var. Bu bakımdan şanslıyım.

Bir süre önce eczacım reçetemi hazırladığını, akşama eve bırakacaklarını söylemek için aradı. Hep öyle yaparlar zaten. Ardından bir ihtiyacım olup olmadığını sordu, ‘Hayır’ dedim. Market veya başka herhangi bir yerden alınacak ne varsa almak istediğini söyledi. Büyük bir minnet duydum ama kabul etmedim. Ama artık biliyorum, oralarda benim için kaygılanan bir “evlat” daha var.

***

Bu yazıya başladığımda Çiğdem buradaydı. “Çabuk bitir abla, okumak için sabırsızlanıyorum.” dedi.

Durum ortada. Ocak ayının ilk haftasını da devirdik. Neden bu denli ağırlaştı bu yazı? Çiğdem’in hatırına bitmesi gerek.

Kardeşim akciğer kanseriyle boğuşuyor. Yaşar’ın gidişi ve bu durum ruhumu, aklımı çok yordu.

Ben bu mel’un hastalığa yakalanıp da böyle direnen başka birini daha görmedim. İlk şoku atlattıktan sonra nasıl bir savaş açtı hastalığına, şaşırırsınız. Ameliyat, tedavi süreci çok çok ağırdı ama yaşama sevinci arttı eksilmedi.

Sanırım bu durum bizde irsi. Büyük sıkıntılarla karşılaştığımızda umudumuz canlanıyor, direncimiz artıyor. Aklımız, yüreğimiz seferberlik ilan ediyor. Yaşam ağır basıyor. Her koşulda, ne zaman olursa olsun savaşa hazırız.

Yenilgiyi kabul etmeyen bir ruhumuz var. Biliyorum, Çiğdem kazanacak.

Her gün en az dört beş gazete okurum. Şöyle Allah için bir tane güzel, iç açıcı haber olmaz mı canım. Yok, ilaç için desen bir tane bile insanı sevindiren bir haber yok. Okudukça beynim karıncalanıyor, kulaklarım uğulduyor. Ama kısa sürede o savaşmak duygusu beni kendime getiriyor. Ülkemin geleceği için umudumun tükendiğini sandığım anda yenileniyorum.

72 yaşındayım, sağlığım netameli. Meydanlara çıkamam ama konuşup yazabilirim. Umudumu yayabilirim.

Biliyorum, seksen milyon kişinin içinde benim gibi milyonlar var. Bir gün, ama kesinlikle bir gün o milyonlar bir olacak ve hep bir ağızdan haykıracak.

Bir gün, kesinlikle bir gün, hep birlikte özgürlük şarkıları söylenecek.

Hep beraber denir de Nazım’a bir selam verilmez mi?

 

“Hep bir ağızdan türkü söyleyip

hep beraber sulardan çekmek ağı,

demiri oya gibi işleyip hep beraber,

hep beraber sürebilmek toprağı,

ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,

yarin yanağından gayrı her şeyde

her yerde

hep beraber!”

 

 

2024 EKİM

 

Eylül başı…

Hava eylül kokuyor.

Sonbaharın böyle kokması beni hep şaşırtır. İlkbahar, yaz kokmaz, toprak kokusu yoktur. Sonbaharda toprak kendi egemenliğini anımsatırcasına kokar.

Bereket mevsimidir ya, doğa ana insanoğluna sadece doğanın bir yan ürünü olduğunu mu anımsatıyor ne?

Gece yarısını çoktan geçtik. Bir film izledim; tadı yok. Paylaşmayınca hiçbir şeyin tadı yok. Biraz kitap okudum. Pencereyi kapatırken yağmuru fark ettim. Hiç haberim olmamış. Biraz soluklanayım derken o koku geldi, burnuma yerleşti. Eylül kokusu, toprak kokusu, güz kokusu…

Hafif serinlikle gelen koku yüzümü yaladı geçti gitti. Pencereyi kapattım ama o sıkıntı gene geldi, sol yanıma yerleşti.

İçimdeki bitip tükenmek bilmeyen hüznü yalnızca bu anlar aralıyor.

Eskiden duraklamadan bir çırpıda yazardım. Şimdi aklım ve yüreğim senkronize olamıyor bir türlü.

Eylülün ilk haftasında başladığım yazıyı sürdüremiyorum.

22.10.2024

Güz ortası… Doğanın renk cümbüşü, toprağın doğumu, bereketi çok görkemli… Ancak, hep söylerim, bana ayrılıklardan haber verir güz mevsimi. Bu yüzden pek sevmem.

Taşınmalar da var. Evsiz göçebeler gibiydik. Bizdeki nasıl bir şans ise, hep aç gözlü, sonradan görme ev sahipleri çıktı bahtımıza.

Ve yine nasıl bir şans ise bu; hep güze denk geldi.

Taşınırken en son paketlenen çaydanlık, çay ve bardaklardır. Yeni evde ilk açılan bu pakettir. Yemek dışarıda yenebilir ama çay aralıksız demlenmeli. O yorgunluğun tek ilacı.

Bizde (Yaşar’ın yazılı olmayan yasası) yeni evde ikinci olarak kitap kolileri açılır. Kütüphane, elde şerit metre, yerleri dikkatlice ölçülerek yerine yerleştirilir. Sonra Yaşar’ın, yardım istemeden, sıkılmadan zevkle yaptığı kitapları yerleştirme işi başlar. Bana düşen aksatmadan, durmaksızın çay servisi yapmaktır, o kadar.

Kitaplar yerleşti mi, gerisi kolay. Birer battaniye ve koltuklar emrimize amade. Sonra yavaş yavaş yerleşilir nasılsa.

Ancak benim bir türlü anlam veremediğim bir düzen anlayışı vardı Yaşar’ın. Romanlar yerli-yabancı yazar adlarına göre düzenlenirken Yaşar Kemal’e baş köşede, özel bir yer ayrılır.

Şiir kitapları bir dolabın yarısı kadarını kaplar ama Nazım Hikmet ve Hasan Hüseyin Korkmazgil için başka bir yer ayrılmıştır.

Alev Alatlı’yı ben önceleri beğenirdim. Bütün yapıtlarını satın almıştım. Yaşar hiç sevmedi ve okumadı. Onun kitaplarını, kendi kafasına göre kütüphanenin ayrı bir bölmesine sürgüne yollardı. Sonra Alev Alatlı’nın omurgasında kayma olup da ekseni yamulunca benim de nefretimi kazandı. Kızı ve damadının devletten alacağı işlerin hatırına Recep Tayyip Erdoğan’ı nasıl övdüğünü anımsar mısınız, bilmem.

Alatlı "Sayın Cumhurbaşkanım bugün 1.5 milyon Suriyeli'ye kapılarını açtığınız için tarih sizi ayrı bir yere yazacak. Dünya 5'ten büyüktür dediniz ve tüm oligarkları boşa çıkardınız. Bugün George Orwell olsa sizi ayakta alkışlardı. O yetmez Daniel Defoe de kalkar o da alkışlardı. Sizin sahici dostlarınız sanatçılar ve edebiyatçılar arasındandır." dedi. Bu sözlerin ardından Emine Erdoğan gözyaşlarını tutamadı.” şeklinde basında yer alan sözler ibretlikti ve bir insanın ne kadar dibe batacağına dair küçük bir örnekti.

Niyetim, yıllar sonra Norveçlilerin Knut Hamsun’a yaptıklarını yapmaktı. Bunu ciddi olarak düşünüyordum. Apar topar içeri nasıl atılacağıma dair Yaşar’dan uzunca bir uyarı da almıştım. Ben hayali eylemimi gerçekleştiremeden tası tarağı toplayıp cehenneme taşındı yağcı müptezel.

Her neyse, kitaplar hala duruyor ve ben yarısını okumadım, okumam da…

Şu anda bütün kitaplar, Yaşar’ın yerleştirdiği gibiler. Taşınmak zorunda kalırsam bütün kütüphanenin fotoğraflarını çekeceğim, Yaşar’ın düzeni korunacak.

***

26.10.2024

Günlerdir, akşamdan planladığım, sabah kalkınca kendime bin türlü bahaneler üretip vazgeçtiğim bir iş vardı.

Çok severek aldığım kışlık bir mantom var. Zevkle de giyiyorum ama bir dikim hatası kafama takılıp duruyor. O mantoyu terziye götürüp bir çaresi var mıdır, öğreneceğim. Plan bu…

Ancak içimde dışarı çıkmakla ilgili tuhaf bir isteksizlik var. Başka işler, acil gereksinimler, doktora gitmek için bile dışarı çıkmak zulüm gibi geliyor. Kapıdan çıkmak zorunda kaldığımda adımlarım geri geri gidiyor.

Depresyondayım; belli… Bir doktora gitmek gerek.

Komşularım ve dostlarım var bereket. Bunaldığımda, gereksinim duyduğumda yardımlarını esirgemeyen canlar…

“Feride teyzem, bugün sesin çıkmıyor, iyi misin?”, “Feridoş, emrin olur, hemen geliyorum.”, diyen seslerim var.

Bugün kendime epey söylenip fırça çektikten sonra mantoyu alıp terziye gittim. Dönüşte biraz meyve falan alırım düşüncesiyle alışveriş arabamı da aldım. Terzi şıpın işi anladı sorunu. Sevindim.

Markete uğradım. Sebze ve meyveler yeni gelmiş. Eh, arabayla da geldim. Şöyle bir rahatça alışveriş yapayım derken abartmışım.

Kendimi yorgun hissettim. Ayaklarım falakaya yatırılmış gibi sızlıyor. Dönüş neredeyse olanaksız. Ercan’ı aradım; il dışındaymış. Bu kez Güldenciğimi çağırdım. Öyle çabuk geldi ki…

Dostları olmalı insanın, sevdiği, güvendiği sağlam dostları… Uğruna her şeyi yapabileceğin, senin uğruna her şeyi yapabilecek dostlar… Yanlarında kendini güvende hissettiğin, hiçbir zırha gerek duymadan ruhunu açabileceğin, varlıkları huzur veren insanlar…

Ne güzel…

(Uzunca bir zamandır etrafımızdaki yüzlerce arkadaş hazan yaprakları gibi savrulup kayboldular. Artık yoklar. Yaşar gittiğinde bile arayıp sormayan eski arkadaşlar, yoldaşlar, tanıdıklar var. Ama içimde hiç üzüntü yok onlar için. Yalnızca birazcık öfke, o kadar.)

Anneannem derdi ki; “Sarımsağın seyreği sıkından iyidir kızım. Çevrendeki kalabalıkla övünme, o kalabalığa güvenme. Senin için gözyaşı dökecek üç kişi yeter de artar bile.”

Benim okuma yazma bilmeyen bilge anneannem, canım, haklıydı elbette.

Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun dediğince:

“Dostluk dediğin güzel bir kitap

Hava gibi

Su gibi

Ekmek gibi

Vazgeçilmez bir tad

Sonuna kadar dayanmak şart”

Yazımın bu bölümü dostlarıma teşekkürüm olsun.

***    

27.10.2024

Ben normal zamanlarda, ürkek, kalp kırmaktan ölesiye korkan biriyim. Oldum bittim üstüme gelinmedikçe, damarıma basılmadıkça sakin biri oldum. Bütün evrenle barışık olduğumu düşünmeyi seviyorum.

Ama kendimi, sevdiklerimi, dostlarımı, ailemi saldırı tehdidi altında görürsem, bir haksızlık-bir adaletsizlik sezersem bir anda canavara dönüşüyorum. (Yaşar böyle diyor; canavar. Bu yanımı seviyormuş.)

Bir süredir, özellikle son 20-25 yıldır, ortaçağ zırhlarına benzeyen o kalın çelik zırhı hiç çıkaramadım üstümden. İçten içe hep savunma halindeyim.

Gerçi eskiden beri ciddi ve sert bir görünümüm olduğunu söylerlerdi. Zoruma giderdi bu.

AKP iktidarı bütün toplumu böyle bir hastalıklı ruh haline soktu. Sürekli tedirgin, sürekli savunmada, sürekli saldırı pozisyonunda, mutsuz insanlar olduk.

Her yerde tehlike, her yerde tehdit görüyoruz. Gönül rahatlığıyla alışveriş yapamıyoruz örneğin. Ya kazıklanırsak, ya dolandırılırsak…

Hayal kurarken bile kızdığım ya da sevmediğim insanlara karşı nasıl bir tavır geliştireceğimi hayal ediyorum.

Umarım bütün insanlığın ruhunun ve aklının apaydınlık olduğunu görmeden ölmem.

Saat tam 24.00. Gecenin içine bir Özdemir Asaf bırakarak güzel ve mutlu yarınlara diyorum; her birinize ve ayrı ayrı.

Umut Yaprakları

“Öyle bir ilkyaz ol ki korkut yaprakları,

Öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları,

Sararıp dökülürken güz rüzgârlarında

Ardında savrulsunlar, umut yaprakları.

Sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar

Seninle yeşerdiler, seninle soldular..

Olsunlar senden sonra da umut yaprakları.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ağustos Sıcağında Niğde’de Çarşı Pazar

 Genç adam bir bebek arabasıyla yaya geçidinin başında bekliyor. Elindeki telefona gömülmüş. Yeşil ışık yandı görmedi. Telefona öyle dalmış. Bebeğe baktım. Minicik bir yavru. İki aylık var yok. Çok küçük. Arabanın üstü açık. Güneş tam tepede, bütün sıcaklığını o minicik bebeğin üstüne boca ediyor. Ortalık kavruluyor.

Geçip gidecekken dayanamadım döndüm ve seslendim.

-Evlat, o telefonu bırak da bebekle ilgilen. Çocuk güneşin altında yanıyor, haberin yok.

Beni duymuyor. İyice yaklaşıyorum ve kulaklıklarını fark ediyorum.

Gençlerin acımasızca eleştirdiği, “her şeye maydanoz” yaşlı teyzeler gibi görünmek de istemiyorum ama bebek neredeyse buharlaşacak.

Bastonumla genç adamın omuzuna dokunuyorum, irkiliyor. Yineliyorum:

-Evlat, o telefonu bırak da bebekle ilgilen. Çocuk güneşin altında yanıyor, haberin yok.

Şaşkın, utanmış, yanıtlıyor:
- Yeşil ışığı bekliyorum teyze!..

-Yeşil ışık yandı, geçti, görmedin. Telefonda ne var, çocuktan önemli olan ne oğlum?

Yola indi ama çok şaşkın. Arabalar vızır vızır, adım atacak gibi oluyor, duruyor… Seslendim arkasından:

-Durma yürü, nasılsa duracak araçlar. Genç adam yürüdü, araçlar durdu. Karşıya ulaştığında geri döndü, bana baktı. İzlediğimi görünce yoluna devam etti.

Farklı duygular içindeyim. Bu adam o çocuğa nasıl babalık yapacak? O minicik bebekle neden gün ortasında ve yalnız dışarıdaydı? Gerçekten utandı, mahcup oldu, yüzü kıpkırmızıydı. Bir daha böyle bir sorumsuzluk yapmaz mı?

Dilerim o küçücük insan yavrusu sağlıkla, sevgiyle, ilgiyle büyür.

***

15 Ağustos, Perşembe pazarı…

Çiğdem benimle pazara çıkmak istedi. Pazar yerli ürünlerle dolu… Bol bol, iştah kabartan cinsten. Çiğdem pazarımızı unutmuş. Çocuk gibi her gördüğü sebzeye, meyveye atlıyor hevesle…

Bir gün sonra, pazarda yaşadıklarımı anlatmak için yazıya döndüm. Ama hiç isteğim yok. İçim çekilmiş gibi. Kocaman bir boşluğun içindeyim. Tek satır yazacak halim yok.

Çiğdem “Abla dün yaşadıklarımızı mı yazacaksın?” dedi.

“Evet ama vazgeçtim. Bugün yazamıyorum.” dedim.

Olanlar bizi etkiledi, sarstı, kızdırdı ama aslında çok olağan, çok sıradandı. Kendime de bunların beni etkilemesine izin verdiğim için kızgındım.

Yanımda hasta kardeşim var. Olay büyük olasılıkla büyüyecek, çirkinleşecek. Polis, ifadeler derken hiçbir şeyin üzmesini istemediğim kardeşim çok etkilenecek.

Sürüsüne bereket kışkırtıcı ajanlardan, ağzının içi cüruf dolu biri… Bir pazarcı… Benim alışveriş yaptığım pazarcıyla sohbetin ortasına dalan hadsiz biri…

Domates almak için bir tezgâha yanaştık. Domatesler güzel görünüyor. Fiyatı 10 liraymış. İyi, bayağı ucuzlamış. Pazarcı seçtiriyor da… Biz domateslerimizi seçerken bir kadın yanaştı tezgâha, eline bir domates aldı, fiyatını sordu. Pazarcının yanıtını beğenmemiş gibi dönüp gitti. Pazarcı anlaşılan domatesin bir haftada 25 liradan 10 liraya düşmesinden hoşnut değil, söylendi kadına.

Kötü huyumdur, bu durumlarda susmayı beceremem…

“Alacak durumu yoktur kadının. Geçen gün fırında askıda ekmek uygulaması için kapıda bekleyen kadınlar gördüm. İnsanlar çok zor durumda. Alım güçleri çok düştü.” dememle yanda kavun karpuz satan biri atladı lafımın önüne.

“Sen solcusun, bak ben sağcıyım. Gariban yok memlekette. Benim bir evim var, yandaki komşum……”diye uzun bir söyleve girişti. Ama her cümlenin arasında “Sen solcusun.” diyor. Söylediklerinin konuyla ilişkisini anlamaya çalışıyorum, yok, anlamsız… Daldan dala atlayıp “Sen solcusun.”diyor.

Lafını bitirmesini beklemedim, kestim. Bana “Dinle. ”diye emrediyor.

“Ne oldu, solcu olduğum alnımda mı yazıyor? Yoksulluk deyince savunmaya geçtin. Evet, solcuyum ve bununla gurur duyuyorum. Kes sesini de sen beni dinle. Ben yoksuldan yanayım, ezilenden yanayım, ben emeği, hakkı, adaleti savunuyorum. Solcuyum, namuslu bir insanım. Vicdan sahibi bir insanım. Rahatsız mı oldun? Yoksulluk her yerde. Pazar sonu tezgâhınızı toplayıp gidiyorsunuz, attığınız çöplerin başına en az elli kişi birikiyor, haberiniz var mı?”

Artık aklıma ne geldiyse, açtım ağzımı yumdum gözümü…

Pazar dönüşü elim ayağım titriyordu ve sinirlerim yay gibi gerilmişti.

Anlaşılan adam beni kışkırtarak İzmir’de Dilruba kızıma yapılana benzer bir durum yaratmaya kalktı. “Sen solcusun, gariban yok memlekette.” lafından başka laf bilmediği için de başaramadı. Hem cahil, hem korkak.

*

Yaşam bir alışveriştir.

Sevgi bile alışveriştir. Sevgi almayan sevgi vermiyor ne yazık ki...

Ana-baba ve evlat ilişkisi bir alışveriştir örneğin.

Kızlarının ihanetiyle korkunç acılar içinde kahrolan Kral Lear, yaptığı alışverişte ve seçimlerinde zarara uğramıştır. Evlatlarının sevgisini satışa çıkarmış en çok veren kazanmış. Tahtını en çok verene, yani babalarına duydukları sevgiyi maddi zenginliklerle ölçen iki kızına tahtını bırakmakta sakınca görmemiş. En az veren yani sadece sevgisini sunan küçük kız kaybetmiş. Cezası saraydan kovulmak olmuş ama tahtını bırakıp huzura ereceğini sanan kral da kapı dışarı konmuş. Shakespeare’in tragedyası böyle sürüp gidiyor…

Tahtını kaybetmek, yoksulluk içinde ölüp gitmek… Ağır bir ceza, zararı büyük bir alışveriş…

Kardeş sevgisi de bir alışveriştir. Kardeşlerle bu ilişki insanlık tarihinin en acıklı trajedilerinin konusu olmuştur.

Aile, eş-dost, hısım akraba, konu komşu, dost arkadaş ilişkileri farklı mıdır dersiniz?..

Sadece alışveriş. Alırsan verirsin.

Şu sosyal medya evrenine bir bakın: “Beğeneni beğenirim, yorum yapana yorum yaparım, selam verene selam veririm…”

(Yaşar, Facebook’taki siyasi paylaşımları nedeniyle yargılanıp ceza aldığında uzaklaşan “arkadaşlar”ına ne çok içerlemişti. Alışverişte riskten kaçınmak budur işte.)

Hiçbir şey karşılıksız değil.

Var oluşunu alışverişe bağlamayan bir tek doğadır. Almadan verir.

(Tanrı bile kullarıyla alışveriş yapar. Tanrı’nın alışverişini onun adına Tanrı’yı meta olarak kullanan ve Tanrı üzerinden kendi kirli çıkarlarını hayata geçirmeye çalışanlar yapar. Tanrı’nın sırf hacca gitmedim ya da namaz kılmadım diye beni cehenneme göndereceği safsatasına inanmıyorum. Tanrı sadece benim iyi ve adil bir insan olmamı bekler.)

Doğa karşılıksız verir. Hiçbir beklentisi yoktur. Kendi dengesini, kendi içindeki uyumu korumaktır tek amacı.

Balkonumdaki çiçekler güzellikleriyle benim gözümü ve gönlümü doyuruyorlar. Evet, su veriyorum, gübre veriyorum ama kendi doğal ortamlarında bana zerre kadar gereksinimleri yok. Onları almak, bakmak benim seçimim. Karşılıksız yapmıyorum bunu. O güzelliklerin hatırı için neler yapılır, değil mi?

Bahçedeki elma ağacı iki yıl meyve vermesin, kesilir. İnsanoğlu alışverişi bitirmiştir çünkü. Meyve yoksa yaşam da yok. Doğa vericidir; insan, gözü bir türlü doymayan alıcı…

Aşk bir alışveriştir. En kârlı, en güzel alışveriş… İnsanı güzelleştiren, arıtan, zenginleştiren bir alışveriş. En masum, en gerekli alışveriş.

Çünkü insanın karanlık yanını aydınlatır, içinin kirini temizler.

Bütün o karşılıklı çıkar ilişkilerinden uzak, insanlığımızı koruyan, yüreğimizdeki iyiliği ortaya çıkaran, içimizin karanlığını ışığa boğan o yüce duyguya selam olsun. “Aşk imiş her ne vâr âlemde” diyenlere de…

(Yazının bu bölümünü canım eşime, uzaklardaki sevgiliye, bencilce ilişkiler yüzünden acı çekmiş o güzel insana ithaf ediyorum.)

Atatürk'e İliştirilen Yalanlar

 Öncelikle, Falih Rıfkı Atay'ın anlattığı bir anektodu şuraya bırakayım:

“Bir gün Türk Cumhuriyeti için nasıl bir arma şekli bulmak lazım geldiğini münakaşa ediyorduk. Arkadaşlardan biri esaslı motif olarak (kurt)u tavsiye etti. Atatürk sordu:

-Ne kurdu?

-Bozkurt.

Ve uzun hikayesini anlattık. Gülümseyerek:

-Masalları bırakınız, dedi, her şeyin kaynağı insan zekasıdır. Siz bana zeka timsali arayınız.”

Bu bir....

*

Afet İnan anlatıyor:

"“Atatürk’e bir gün, renkli olarak çizilmiş, devlet arması olabilecek şekiller getirmişlerdi. Bunlarda hâkim olan unsur, ya kurt başı veyahut da ay yıldız idi. Ressamlarımızın bulabildikleri bu armaların hiçbirini, Atatürk kurduğu devletin bir Cumhuriyet arması olarak kabul edemedi. Bunlara düşünerek defalarca baktı.

Nihayet söylediği şey şu idi:

‘Bunların hiç biri bugünkü dünyamızın içinde kurulan yeni bir devletin arması olamaz. Devlet armasını, bir insan başı olarak temsil etmeli.’ dedi.

Ben bunun üzerinde kendisiyle birçok defalar konuştuğum zaman, bana verdiği izahat şu oldu:

‘Bu dünyada her şey insan kafasından çıkar. Bir insan başının ifade etmeyeceği hiçbir şeyi tasavvur edemiyorum’.

Netekim bizim bu gün bir Cumhuriyet devleti armamız yoktur. Çünkü naklettiğim gibi, yapılan şekillerin hiç biri Atatürk tarafından kabule şayan bulunmamıştı.”

Bu iki...

*

Atatürk'ün Florya deniz köşkünde çekilmiş fotoğraflarından birine montajla Atatürk bozkurt işareti yapmış gibi gösterilen fotoğraf dolaşıma sokuldu.

Montaj olduğu şöyle bir dikkatli bakışla bariz olarak anlaşılan bu fotoğrafın gerçek olduğunu sanan safdiller (Fazla yüklenmek istemedim. Saflık sıfatı şimdilik yeter.) bizlerin Atatürkçülüğünü sorgulamaya kalktılar.

İnternette şöyle bir gezinseler görecekler. Basın organları, teyit.org gibi siteler, ciddi tarihçiler, bilim insanları bangır bangır bağırıyor ama duymaya, anlamaya, görmeye akıl ister.

Fotoğraflar montajlı ve montajsız ektedir.

Bu üç...

*

Bir de Atatük'ü yanında bir bozkurtla gösteren fotoğraf var. Onun da montaj olduğu kanıtlandı. İlgili linkleri ve kaynakları ekliyorum.

Bu dört...

*

O Bozkurt işaretini Alpaslan Türkeş'in Azerbaycan ziyaretinden sonra taraflarına enjekte ettiğini bilmeyen mi var?

Bu beş...

***

Bir futbolcunun kuralları hiçe sayarak MHP'nin simgesi olan işareti yapmasına kılıf uydurmaya kalkanlar, bunu eleştirmeye yüreği ve aklı yetmediği için yalanlara, montajlara sarılanlar var.

Bir de bunlara inanan beyhude akıllılar...

Bir zamanların cumhurbaşkanı adayı olan ve kuantum fiziğini bilmekle övünen Muharrem İnce, Atatürk üzerinden epey para kazanmış olan Yılmaz Özdil, Can Dündar gibi sözde muhalifler... Futbolcuya nasıl da sahip çıkıyorlar. Bu ülkede her gün katledilen kadınlara, istismar edilen çocuklara, laikliğe sahip çıkmayanlar bizim Atatürkçülüğümüzü sorguluyorlar. Hadi oradan akıl yoksunları...

Bu da altı...

Paraların üzerine basılan kurt fotoğrafının Atatürk emriyle yapıldığına dair tek bir kaynak, resmi belge yoktur. İlgili bakanlığın bu kararı verdiği ve 1930'dan sonra bu paraların basılmadığı da biliniyor.

Biraz yoracak ama bu yalanları yutanlar, zahmet olmazsa şu kaynaklara bakıversinler:

İlber Ortaylı'nın bir Youtube kanalına verdiği röportajı da yüzleri kızarmadan izleyebilirlerse izlesinler.

Teyit.org

https://www.gazeteduvar.com.tr/ataturkun-kurt-ile...

https://serbestiyet.com/.../boz-degil-sarisin-bir-kurt.../

https://onedio.com/.../ataturk-un-bozkurt-isareti-yaptigi...

NOT: Atatürk ve bozkurt işareti yazdığımda çıkan yüzlerce kaynağı nasıl yazayım buraya, bilemedim.

Gene Nazım Hikmet Sahtekarlığı

 İnternette Nazım Hikmet'e ait olduğu iddia edilen bir metin dolanıyor. Kardeşim Ferda'nın da aklına takılmış, bana sordu.

Nazım'a ait olmadığından neredeyse eminim, kitaplarında rastlamadım ancak kesin bilgi gerek.

Nazım Hikmet Kültür ve Sanat Vakfı'na e-mail gönderdim.

Yanıtı bugün geldi.

Şiirin Nazım Hikmet'e ait olmadığı kesinleşti.

***

Metin şöyle:

Uyandım baktım ki sabah olmuş..

Ah! Ne umutlar doğmuş içime..

Sevinçle haykırdım gökyüzüne;

Günaydın gül yüzlü sevdiğime,

Günaydın dünyanın bütün annelerine,

Günaydın Mahalleye,

Mahalleliye..

Köşedeki muhallebiciye,

Sokaktaki simitçiye..

Günaydın dostluğun ve bir lokma ekmeğin kıymetini bilene ..

Denize, Güneşe..

İyiliğe, güzelliğe..

Sevgiyle,

Günaydın ..!

Aynı göğün altında yaşayan herkese.."

***

Vakfa gönderdiğim mail şu:

Aşağıdaki şiirin Nazım Hikmet’e ait olup olmadığını doğrulamak istiyorum.

Şiir duygu ve içerik bakımından Nazım’a aitmiş gibi görünüyor. Ancak dili, anlatımı, ahenk ve biçimi bana Nazım’a ait olmadığını düşündürüyor.

Bu metin internette Nazım’a aitmiş gibi dolaşıyor. Metni ilk okuduğumda Nazım’a ait olmadığını adeta haykırdı, desem yalan olmaz.

Beni aydınlatmanızı rica ediyorum.

***

Vakıftan gelen yanıt şöyle:

Merhaba Feride Hanım,

Nâzım Hikmet'in külliyatında böyle bir şiiri yok.

İyi günler dilerim.

***

Metni gördüğünüzde altında Nazım'ın adı varsa, Nazım'a saygı gereği, yüz vermeyin derim,